Cantate Domino zingt 50 jaar
Het grote openingsconcert ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van het knapenkoor Schola Cantorum Cantate Domino vond plaats op 7 oktober in de Sint-Martinuskerk van Aalst. Voor een keer was de hoofdbrok van het concert niet voor het koor zelf maar zongen de knapen en jonge mannen van het beroemde Dresdner Kreuzchor een concert dat wel werd afgesloten met beide koren in het Te Deum van Jules Van Nuffel.
Dirigent David De Geest begroette de vele genodigden en uitte zijn gemeende dankbaarheid om als jonge snaak de stichter dirigent, kanunnik Michaël Ghijs na diens overlijden vorig jaar, te mogen opvolgen en de ingeslagen weg met de schoolknapen verder te mogen en kunnen bewandelen.
Na de geslaagde concerten met de Mozart en Haydnmissen (de liveuitvoeringen zijn te koop bij het koor op een fijne cd die recent verscheen) was dit concert, twee weken geleden voorafgegaan door een academische zitting, de kroon op het werk van 50 jaar inzet van iedereen die ooit bij dit koor betrokken was.
Protestants gezang
Onder leiding van Kreuzkantor Roderich Kreile zong het koor uit Dresden in puur protestantse stijl werken van Bach, Mendelssohn, Wermann, Brahms en Jennefelt. De grote jubel die wij in de Bachcantates wel eens leggen in de grootsere passages blijft bij het Dresdner Kreuzchor altijd ingetogen, al is het om duidelijk te maken hoe klein de mensen zijn tegenover die grote godheid die in de gezangen wordt gelooft. We horen in de verschillende werken aanbidding, nederigheid, eerbied en intimiteit in een groot klankevenwicht van zuivere knapenstemmen waarin geen enkele zweving te horen is. Wie meer wil horen van dit koor kan terecht bij Deutsche Grammophon waarmee het koor een exclusiviteitscontract voor de opnames heeft.
Tussen de koorwerken speelde Edward De Geest (vader van David), orgelwerken van Mendelssohn en Alain. Het kramakkig orgel van deze kerk (weer eens een slecht onderhouden orgel, typisch in Vlaanderen, men heeft veel te weinig geld veil voor onze prachtige orgels en ander waardevol erfgoed) was het iets zwakkere punt van het feestconcert. De orgellist moest hier zijn kunde bewijzen en hij slaagde er zowaar in hoorbare muziek uit dit ding te puren.
Gekroond Te Deum
Als laatste werk stond het Te Deum van Monseigneur Jules Van Nuffel geprogrammeerd. Adembenemend, emotionerend. Het openingsakkoord horen en David De Geest zien dirigeren zegt zoveel als: hier staat Jules Van Nuffel in hoogst eigen persoon zijn Sint-Romboutsknapenkoor te dirigeren. Dit gevoel overkwam me, het nam bezit van me. Zat ik echt in de gotische deels hallenkerk van Aalst of was ik terechtgekomen in de Mechelse kathedraal, een ruime halve eeuw terug? Beide koren zongen in een heldere kracht zoals alleen knapenstemmen kunnen klinken onder een volle, rijke, perfect geplaatste begeleiding van de koperblazers van Arc En Ciel en het orgel dat zijn minder zuivere tonen als het ware wegtoverde (in werkelijkheid hield de orgellist zich in en liet zijn instrument overstemmen door de kopers).
David De Geest legde niet alleen alle muzikale kracht en nuances die Van Nuffel in zijn Te Deum verwerkte in deze uitvoering, hij wist ook een heel helder tempo aan te houden en bouwde zeer goed geplaatste adempauzes in die de schittering van de echo's liet uitklinken (Van Nuffel werkte ze bewust in dit Te Deum, speciaal gecomponeerd voor de Sint-Romboutskathedraal). Geniale muziek, majestatisch, statig, groots en toch niet over het paard getild in een overdreven praal maar zeer afgewogen en precies in een zeer eigen stijl. Van Nuffel wordt te weinig (en ook te zelden goed en begrepen) uitgevoerd. We hoorden in alles begeestering — De-Geest-ering… Hoorden we minifoutjes van een knaapje hier of daar? Spons ervover dan en met overtuiging een Gouden Label voor dit concert.
• Info: http://www.cantadedomino.com, http://www.kreuzchor.de. In nummer 2 van Staalkaart (http://www.staalkaart.be) kunt u een twee pagina's breed artikel lezen over het jubelende koor in de rubriek 'Partner in Staalkaart'.
Ludwig Van Mechelen 12.10.09
